Filmowo: Percy Jackson: Morze Potworów

 Drugi film z serii ekranizacji cyklu bestsellerowych książek Ricka Riordana; Percy Jackson, potomek bogów greckich, wraz ze swoimi przyjaciółmi Annabeth, Groverem i Tysonem, wyrusza na wyprawę, by odnaleźć bezcenne złote runo, a po drodze czekają go niezwykłe przygody i niewyobrażalne niebezpieczeństwa, a wśród nich starcie z morskimi potworami.

„Percy Jackson: Morze Potworów” to dobry film familijny. Postanowiłam go obejrzeć dlatego, że część pierwszą widziałam i zastanawiałam się co będzie się dalej działo z postaciami. Na ekranizację trochę się naczekaliśmy, ponieważ od poprzedniej minęły trzy lata. Czy film jest warty obejrzenia? Oprócz akcji znajdziemy w filmie komedię. Do obrazu zostały wprowadzone nowe postacie. Okazuje się, że Percy ma przyrodniego brata – cyklopa. To za jego sprawą można się pośmiać. Kolejna nowa bohaterka, Clarissa, zupełnie przyćmiewa Annabeth, która w poprzedniej części była na pierwszym planie. Tutaj, niestety, wpada w cień i razem z Groverem stoją z boku (chociaż jedna scena z jego udziałem zwaliła mnie z nóg ;D). Większą rolę otrzymał Jake Abel, który wciela się w postać Luka. Pojawia się on trochę częściej i to wyszło bardzo dobrze. Brakuje rozmachu. Szkoda, że zrezygnowano z ponownego pokazania na ekranie Posejdona, Zeusa czy Hadesa. Producenci obniżyli kategorię wiekową, a co za tym idzie powstała banalna historyjka o przyjaźni z wątkiem mitologicznym w tle. Film nie jest wybitny, można obejrzeć go z całą rodziną w leniwe, niedzielne popołudnie.

Moja ocena: 4-/6

Reżyseria: Thor Freudenthal

Scenariusz: Marc Guggenheim

Obsada:

Logan Lerman – Percy Jackson

Alexandra Daddario – Annabeth Chase

Brandon T. Jackson – Grover Underwood

Jake Abell – Luke Castellan

Anthony Head - Chiron

Douglas Smith – Tyson

Leven Rambin – Clarisse La Rue

Premiera:

16 sierpnia 2013r. (Polska)

7 sierpnia 2013r. (Świat)

Czas trwania: 1h 46 min

Oryginalny tytuł: Percy Jackson & Olympians: Sea of Monsters

Na podstawie powieści Ricka Riordana „Percy Jackson i bogowie olimpijscy #2: Morze Potworów

Zwiastun:

City of Heavenly Fire - okładka

Cassandra Clare pokazała w sieci jak będzie wyglądać część okładki do szóstej części Darów Anioła pod tytułem "City of Heavenly Fire". Sama nie mogę się doczekać co jeszcze tam zobaczymy. Na razie zapowiada się ciekawie.

Serialowo: Under the Dome (Pod kopułą)

Na Chester's Mill opada tajemnicza kopuła. Nie da się jej opuścić ani zniszczyć. Miasteczko zostaje odcięte od reszty świata. W serialu obserwujemy życie ludzi, którzy zostali zamknięci w pułapce. Dochodzi do chaosu. Ludzie panikują. Kończą się zapasy wody i jedzenia. Niektórzy giną. Żadne sekrety nie są już bezpieczne.

Nie da się jednoznacznie określić głównego bohatera, gdyż jest tu ich sporo. Osobiście moją uwagę przyciągnął Dale „Barbie” Barbara (Mike Vogel) – tajemniczy mężczyzna, który pojawił się w miasteczku niedługo przed opadnięciem kopuły. To była jedna z nielicznych postaci do których zapałałam sympatią. Oprócz niego był jeszcze Joe McAlister (Colin Ford) i Julia Shumway (Rachelle Lefevre znana z roli Victorii w „Zmierzchu”). Najwięcej irytował mnie „Big Jim”. Tego gościa nie mogłam po prostu znieść. Co do reszty – byłam w stosunku do nich obojętna, chociaż czasami były momenty w których, albo mnie denerwowali, albo wręcz odwrotnie.

Serial znalazłam zupełnie przypadkowo i po opisie zaciekawił zarówno mnie jak i mojego brata, więc postanowiliśmy go obejrzeć. I tak przez trzynaście tygodni, w każdy wtorek (serial emitowany w Stanach Zjednoczonych w poniedziałek), niezłomnie to robiliśmy. Pomysł na nakręcenie serialu był, lecz czy go wykorzystano to już zupełnie inna sprawa. Przez dziesięć pierwszych odcinków akcja wlecze się niemiłosiernie, po prostu flaki z olejem. Nawet chcieliśmy przerwać oglądanie, lecz stwierdziliśmy, że sezon jest krótki i dokończyliśmy go. Naszą uwagę przeciągły dopiero trzy ostatnie epizody – jakże było nasze zdumienie, gdy się okazało, że są o wiele ciekawsze niż cały początek. Możliwe, że damy szansę kolejnemu sezonowi. Myślałam, że serial będzie o wiele lepszy, ze względu na to że jednym z producentów jest sam Steven Spielberg (inne jego produkcje takie jak „Wrogie niebo” czy „Terra Nova” są naprawdę warte obejrzenia). Nie czytałam książki, więc nie wiem czy są jakieś różnice, a jeśli tak to jak duże. Jeśli powieść jest tak samo „wciągająca” to nie wiem nawet czy jest jakikolwiek sens ją czytać. Serial naprawdę średni, mogli się postarać o coś ciekawszego. Moja ocena: 3/6

Obsada:

Mike Vogel – Dale „Barbie” Barbara

Rachelle Lefevre – Julia Shumway

Britt Robertson – Angie McAlister

Natalie Martinez – Linda Esquivel

Alexander Koch – James „Junior” Rennie

Colin Ford – Joe McAlister

Mackenzie Lintz – Norrie Calvert-Hill

Dean Norris – James „Big Jum” Rennie

Czas trwania jednego odcinka: ok. 42 min

Liczba odcinków w sezonie 1: 13

Na podstawie powieści Stephena Kinga „Pod kopułą”

Tricia Rayburn - Mroczna toń

Ocean wzywa Vanessę, lecz ona rozpaczliwie stara się zagłuszyć jego wołanie. Kiedy dziewczyna raca do nadmorskiego miasteczka na wakacje, wszystko przypomina jej o byłym chłopaku Simonie. Nadal go kocha i pragnie naprawić dawne błędy. Ale czy powinna zbliżać się do Simona, skoro jest teraz potworem zadającym ból? Czy ukochany odwzajemni jej uczucie, gdy pozna prawdę? Vanessa musi podążać za swą nową naturą, nie zważając na ofiary...

„Życie u boku ukochanej osoby, zabrzmiał głos słyszalny tylko dla mnie, to za mało. Jeżeli chcesz ocalić własne... musisz je komuś odebrać."

Vanessa ma osiemnaście lat i już od roku jest pełnokrwistą syreną. I przez to nie jest jej łatwo. Musi ukrywać swoją prawdziwą naturę przed ludźmi bo może ich skrzywdzić. Bardzo zależy jej na Simonie i dlatego próbuje go odzyskać. Dziewczyna ciągle zmaga się z coraz to nowszymi problemami. Nadal tęskni za swoją zmarłą siostrą, no bo cóż to jest rok. W tej części pojawia się na dłuższą chwilę matka Vanessy, Charlotte. Poznajemy powody dla których oddała własne dziecko.

„Jeśli nie widzisz czegoś każdego dnia, to wcale nie znaczy, że wymazujesz to z pamięci.”

„Mroczna toń” to już ostatnia część przygód Vanessy autorstwa Trici Rayburn. Niewiele pamiętałam z „Syreny” i „Głębi”, ale że jako nie lubię zostawiać serii niezakończonych, stwierdziłam, iż przeczytam i tą. Wydarzenia rozgrywają się po dziewięciu miesiącach od wydarzeń z „Głębi”. Bardzo podobał mi się zupełnie inny sposób ukazania syren w tej trylogii. Nie są to postacie z rybimi ogonami, tak jak to zostało przyjęte przez wiele legend, a wyglądają zupełnie jak każdy człowiek, ale muszą przebywać w pobliżu zbiornika ze słoną wodą. W tej części przez prawie jej pierwszą połowę główna bohaterka cały czas rozmyślała jak tu odzyskać Simona, chłopaka z którym się rozstała prawie rok temu, by go chronić, co trochę mnie nużyło, a nawet wręcz nudziło – miałam ogromną ochotę przerzucić te wszystkie kartki. Bardzo podobny jest schemat w każdej części: miłe chwile, seria morderstw czy zaginięć i konfrontacja z prowodyrem tych sytuacji, przez co książki robiły się trochę przewidywalne. Czy seria jest warta poświęcenia czasu? Jeżeli ktoś lubi połączenie mitologi i romansu oraz wątki kryminalne (niezbyt rozlegle rozbudowane) to są to pozycje dla niego.

„To wcale nie jest randka.
- Jasne. Tylko randka w dwie pary.
- To po prostu spotkanie.
- No tak, z jedzeniem, piciem... i ładnym nowym wdziankiem, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
Zerknęłam na turkusową spódniczkę, którą kupiłam dzisiejszego popołudnia w czasie przerwy w pracy.
- Ja tylko wspieram lokalnych przedsiębiorców.”

Moja ocena: 4-/6

Tytuł: Mroczna toń (org. Dark Water)

Seria: Syreny #3 (org. Siren #3)

Autor: Tricia Rayburn

Premiera: 23.01.2013r.

Ilość stron: 390

Wydawca: Wydawnictwo Dolnośląskie

Cena: 33,00 zł

"Igrzyska Śmierci: W pierścieniu ognia" - soundtrack

Znana jest już cała tracklista soundtracku do nadchodzącego filmu "Igrzyska Śmierci: W pierścieniu ognia". "Atlas" Coldplay można już od jakiegoś czasu znaleźć w internecie. Ciekawa jestem też jak będą brzmiały inne piosenki. Nie mogłam znaleźć informacji na temat tego kiedy pojawi się on w sklepach, ale prawdopodobnie będzie to tak jak zawsze, czyli kilka dni przed premierą filmu.

A oto i one:

1. “Atlas” – Coldplay
2. “Silhouettes” – Of Monsters and Men
3. “Elastic Heart” – Sia (ft. The Weeknd & Diplo)
4. “Lean” – The National
5. “We Remain” – Christina Aguilera
6. “Devil May Cry” – The Weeknd
7. “Who We Are” – Imagine Dragons
8. “Everybody Wants To Rule The World” – Lorde
9. “Gale Song” – The Lumineers
10. “Mirrors” – Ellie Goulding
11. “Capital Letter” – Patti Smith
12. “Shooting Arrows At The Sky” – Santigold
13. “Place For Us” – Mikky Ekko
14. “Lights” – Phantogram
15. “Angel On Fire” – Antony & The Johnsons